زمانهی سیاه سپری میشود،
روشنایی بر آستانه ایستاده است،
باران مینشیند،
آسمان صاف خواهد شد،
آرامش فرا خواهد رسید و شوربختیها پایان میگیرد.
اما…
تا اینهمه در رسد،
چه رنجها که بر ما نخواهد رفت !..
فریاد زنان و مردان خطه ی خوزستان برای بی آبی ، فریاد برای ابتدایی ترین حقوق انسانی برای زنده ماندن است .
آنچه که این روزها در خوزستان می گذرد ، دهه هاست که هشدار آن را از زبان کارشناسان و فعالین محیط زیست شنیده بودیم .
مردم این منطقه با وجود منابع سرشار نفتی و گازی ،در فقر و محرومیت به سر میبرند. اما امروز مردم از ابتدایی ترین حقوق انسانی که آب برای نوشیدن و هوا برای تنفس است ، باز مانده اند.
اگر چه علت یابی و دلایل بی آبی و خشک سالی های اخیر استان های جنوبی و یا ریز گرد ها و گرد و غبار در بسیاری از شهر های جنوبی در این مجال نمی گنجد ،اما بر هیچ کس پوشیده نیست که هورالعظیم و شادگان و همچنین رودهای کارون، کرخه و جراحی که یکی از منابع عمده آبی در این استان است در حال حاضر خالی از آب شده .
خشک شدن رودخانه ها و تالابها در خوزستان، چشم انداز این منطقه را چنان تغییر داده است که باغ ها و مزارع کشاورزی به صحراهای لم یزرع و مرداب تبدیل شده است.
بخشی از مردم این منطقه که زندگی خود را از راه کشاورزی و دامداری می گذرانند از هستی ساقط شده و باید شاهد خشکسالی مزارع و مرگ احشام خود باشند .
خانواده هایی که توان مهاجرت داشتند، کوچ کردند و خانواده های بی بضاعت و دل بسته به خاک از سر اجبار ماندند و با مشکلات طاقت فرسای زیست محیطی همچون سیل های سهمگین ، گرمای شدید ، گرد و غبار و حالا بی آبی … ماندند و زندگی !!!کردند.
اما پاسخ درد و رنجی که مردم این منطقه می کشند ، سرکوب و سرنیزه نیست بلکه باید به مطالبات و خواست های بر حق آنها پاسخ داد .
باشگاه کوهنوردی سپهر رشت ،ضمن حمایت از خواست های بر حق و قانونی مردم خوزستان ، همدردی خود با مردم این منطقه را اعلام داشته و خواستار رسیدگی و توجه بنیادین به مشکلات مردم زجر کشیده و محروم این استان است.
مرداد۱۴۰۰
باشگاه کوهنوردی سپهر رشت