سامانه های تعیین موقعیت ماهوارهای جهانی (GNSS)، سامانه های ناوبری مبتنی بر فضا، ۲۴ ساعته و دارای قابلیت کارکرد در تمام شرایط آب و هوایی هستند که عموما توسط کشورهای توسعه یافته سرمایه گذاری، طراحی، راهاندازی و مدیریت میشوند. نمونه موفق این سامانه ها، GPS بود که از اواسط ۱۹۹۳ با شبکهای شامل ۲۴ ماهواره به طور کامل عملیاتی شد و بهبود قابل ملاحظهای در ناوبری و تعیین موقعیت بوجود آورد. GLONASS روسیه، Beidou (COMPASS) چین، Galileo متعلق به اتحادیه اروپا از جمله سامانههای تعیین موقعیت ماهوارهای (GNSS) هستند.
سامانه ی موقعیتیابی جهانی (GPS) سامانه ای جهت تعیین موقعیت است که امروزه با بیش از ۳۰ ماهواره در ۶ صفحه مداری اطلاعات موقعیتی و زمانی را بطور جهانی، و تحت هر شرایط آب و هوایی عرضه می کند.
GPS از سه بخش اساسی، بخش فضایی، بخش کنترل و بخش کاربر تشکیل شدهاست.
بخشهای کنترل و فضایی توسط آمریکا پایهگذاری شده و توسعه یافتهاند و اکنون نیز به کار خود ادامه میدهند. امواج منتشر شده از فضا توسط ماهوارههای جیپیاس، توسط گیرندههای جیپیاس دریافت میشوند؛ این گیرندهها در اختیار انواع کاربران قرار دارند و برای محاسبه موقعیت محل مورد نظر و زمان به کار میروند.
بخش کاربری شامل تمام گیرندههای نظامی و تجاری میباشد که هر یک بنا به نوع استفاده در اندازه و وزن کمی متفاوت میباشند اما بر یک اساس کار میکنند و در زمینههای مختلف برای انسان کاربرد دارند. امروزه نقش این گیرندهها در انواع حمل نقل هوایی، دریایی، جادهای، نقشه برداری، امداد و نجات، طبیعتگردی، کوهنوردی و ماجراجویی بسیار پر رنگ است.